|
Boekenwormen onder elkaar
"Ja, mevrouw Lettergreep, als ik zo vrij mag zijn mijn mening ten beste te geven over ons dagelijkse lettermenu, dan moet het me beslist van het hart dat ik vooral val voor de kleine o en a. Die vind ik om op te vreten, ze smelten gewoonweg op de tong. De x kriebelt me namelijk altijd ontzettend in mijn neus, ik moet er verschrikkelijk van niezen, waardoor dan juist weer alle stof opwaait, en ja, zo hopeloos, dan nies ik weer van voren af aan. Wat ik echt heel erg vind is wel de hoofdletter Y, op een neuslengte gevolgd door de grote Q. Die Y kan ik gewoon niet weg krijgen en die Q - hoewel die in mijn lectuur gelukkig niet al te veel voorkomt - is een echte rakker! Eerst denk je dat je zo'n verrukkelijke zachte, grote, ronde 'O' krijgt opgedist, maar al bij het tweede hapje stuit je op dat enge griezelding eronder - ach, m'n lieve hemel - daar hebben we de kleine q! Oh, gelukkig, het is dit keer een jong ding. Die herken ik al twee woorden van tevoren aan z'n krabbelpoot!"
"Maar, maar, m'n beste collega Schrijfkramp! Ik heb het werkelijk met u te doen. Hebt u weleens overwogen om op dieet te gaan? Ik bedoel, eigenlijk zou u er verstandig aan doen om alle minder vloeiende talen te mijden . . . Het lastige Duits, bijvoorbeeld, en vooral het onverteerbare Arabisch, waarvan zelfs ik vind dat de gevocaliseerde teksten veel te scherp zijn, kunt u beter laten staan! Ik weet zeker dat het Italiaans, desnoods Spaans, u beslist beter op de maag zal liggen, terwijl het menu nauwelijks anders is. Persoonlijk heb ik me ook gespecialiseerd. Dat is me honderd procent meegevallen, als u bedenkt dat ik al sinds mijn puberteit aan leerfetisjisme lijd. U hebt geen flauw idee hoe ik op kan leven na een stel stoere, harde, lederen banden, liefst nog bijeengehouden door een aantal glimmende nieten! Ik kan me vele dagen tevreden stellen met wat cellulose, of zelfs met zoiets banaals als plastic kaften, als ik maar een smakelijke kalfslederen band in het vooruitzicht heb! U kunt zich wel voorstellen dat ik mij bliksemsnel vastgrijp aan het zevende of achtste katern en als een razende door al dit heerlijks heen tijger tot aan het laatste lapje leer. Ach, ik denk met weemoed terug aan mijn voorouders, voor wie het toch bijna alle dagen zondag was. Zij aten dagelijks - ook doordeweeks! - knapperig perkament en wij moeten het dag-in-dag-uit stellen met dat saaie cellulose-uit-de-muur! Bovendien aten zij zondags altijd leer. Oh, oh, oh. Maar, weet u, eigenlijk is het maar beter zo. Van zo'n goed leven zou ik zeker veel te dik worden, bovendien is dat mij veel te duur - en dat terwijl je tegenwoordig met al dat moderne plastic geld nog maar zelden wordt verrast met een bankbiljet als boekenlegger . . ."
Vertaling: Hilde Thijs |
