Já, Darwin - eða var það Skapari vor? - eigum við eitthvað að þakka sem er gjörsamlega og algjörlega einstakt í alheiminum: hin öfluga nautn að ríða ástríðufullum íslenskum hesti - án þess að hristast 6.8 á Richter.

"Af hverju einstakt?" heyri ég þig muldra. Nú, ég ætti að vita það, og hér geturðu lesið af hverju. Ekki alls fyrir löngu, í júlí '96, fór ég til Xikliptu, einu byggðu plánetunnar í Béta Cygni. Sannarlega kom í Ijós að þeir áttu yfir að ráða -vel að merkja svarthvítflekkóttum - kúm, grasi og þar af leiðandi meira að segja osti, en ekki hestum.

Ívið lægra í sama sólkerfí, fyrst á Mefoplyb og síðan á Kdojlüz, tveim byggðu plánetum Epsilon Orionis, voru til hestar en WPNar þ.e.a.s. hinir týpisku hollensku lögregluhestar (of stórir, engin vilji, aðeins þrír gangar, a.m.k. 5.8 á Richter og allir eins á litinn, þ.e. blanda af staðbundnum litum sem nóg var af, últrafjólubláu, infrarauðu og svolítið af þeim kunnuglega brúna lit sem þið kannist við úr fótboltaólátum). Kýr og svín þekktust því miður ekki á þessum plánetum, en þeir höfðu þó fíla. Góðir söðulsmiðir fundust þar af leiðandi ekki, ekkert hestbak né mannsrass hrópaði húrra yfir töltsöðli gerðum úr fílahúð. Útreiðaránægjan var í núlli.

Frekari stjamfræðileg ferðalög mín framhjá 266 sviksömum og svörtum götum, óendanlegum röðum kvasara, 23 mjög svo taugaóstyrkum púlserum og hópum af spíralþokum valdandi sjóveiki, leiddu einungis til eins: gjörsamlega algjörlega akkúrat ekki til neins, hvergi nokkurs staðar var hægt að finna samblöndu af bæði kúm handa söðulsmiðum og grænum engjum til að fæða styrka og harðgerða hesta með meira en þrjá ganga; með samúðarfullt og úfið -serstaklega að vetri til - útlit; með fímm tylftir af litum, með góðan skammt af eldmóði undir reiðmannmum - og þetta allt við 0.0 á Richter; með eilífan vilja; með hið stöðuga hestafl til að gleypa stress hins jarðneska dags eins og sálfraeðilega heilsusamleg koltvísýringssía; með "power" ("kraftur" er of veikt til orða tekið) til aö koma 120 kílóa mannlegum hlunki í svífandi alsælu. Nei hvergi, á ekki einni einustu fjarlægri plánetu. Heldur hér á hinu jarðbundna Íslandi og þaðan útbreitt vítt og breitt, frá Texas til Alaska, frá Grikklandi gegnum Ítalíu, Holland og Finnland og víðar í landafræðinm.

Við ættum því að vera óumræðanlega þakklát Darwin - eða Honum - að þetta einstaka fyrirbæri er svo ótrúlega samofíð og fúllkomlega aðlagað og innréttað þannig að öll smáatriðin passa saman: hæðin, persónuleikinn, líkamsbyggingin, eldurinn, litimir, nærvera fjórfættra leðurframleiðenda, gras/hey, vatn og rætur. Þó ekki væri nema bara líkamsbyggingin! Hvar værum við stódd sögulega séð ef það hefði ekki verið a.m.k. ein dýrategund sem hentaði líkamlega séð til að vera riðið af mönnum? Það er ekki til ein einasta önnur tegund - fyrir utan lúshæga fíla, fýld kameldýr og þrjóska asna -sem þolir menn sem húsbónda OG sem passar jafnframt líkamlega séð fullkomlega við líkama mannsms og þörf hans á hröðum farskjóta. Þú varst kannski að hugsa um sebradýr eða antilópu? Svo sem nógu hroð, en ekki húsbóndaholl. Buffala? Mjakast ekki úr sporunum. Ansi stóran hund? Húsbóndahollur en þótti of léttur. Feimið lamadýr? Lyftir í mesta lagi 25 kílóum.

Æ, gleymdu bara öllum öðrum hestaættingjum. Eftir stendur þá hinn jarðneski hestur, og þar af auðvitað sá íslenski, með sína 4-5 ganga, sinn vinalega karakter, auðveldni í meðferð, sitt langa líf, aðlögun að -50 og +45 °C og sitt breiða bak sem passar þér eins og hanski.

Isgangar að eilífu!

Þakka þér, Charles!

Jean-Armand Ipark
Þyðing: Helga Rós Gissurardóttir